In 2025 wandelde ik van oost naar west om stil te staan bij 50 jaar.
Als je het leuk vindt te lezen en zien waar ik wandelde, hieronder een verslag.
Lopend stilstaan bij een mijlpaal jaar
Struinend langs de rivier, de seizoenen en het landschap ervarend, terugkijkend, vooruitblikkend
en in het hier en nu zijn.
Ik wandelde van oost naar west omdat ik stil wilde staan bij mijn 50e levensjaar. Het Struinpad vond ik een mooi idee, dus ik bestelde het Struinpakket. Op de Struinpad website staat:
“Een avontuur tussen rivier en dijk Je volgt de Waal van Millingen aan de Rijn tot aan de Noordzee. De route is 200 km lang. Er is geen vaste route: je struint tussen de rivier en de dijk. Je gaat letterlijk buiten de gebaande wegen en vindt zo jouw eigen weg. Struinen betekent “rondsnuffelen om te zien of je iets kunt vinden”. Op het Struinpad word je ook uitgenodigd om dat figuurlijk te doen: al struinend stil te staan bij jouw leven van alledag. Met de stroom en beweging van de rivier aan je rechterhand en het strand en uiterwaarde aan je rechterhand kabbel je richting de Noordzee.”
Elk seizoen liep ik een etappe
Mijn tocht startte in de Lente op 27 maart in Millingen aan de Rijn. De eerste dag wandelde ik door de prachtige rewilding struinnatuur van de Millingerwaard/Gelderse Poort langs de Waal naar Nijmegen. Het was een perfecte lentedag! Met de eerste voorjaarsboden: frisse lichtgroene blaadjes aan de bomen en struiken, de eerste wilde plantjes, bloemen en vlinders.
De tweede dag, bewolkt en een stuk frisser, vertrok ik vanuit Nijmegen, de wandeling die dag eindigde vlak voor het plaatsje Deest. Met de bus ging ik terug richting Nijmegen voor de overnachting. Dag 3 met de bus naar Afferden voor de laatste wandeling van etappe 1, die eindigde op station Tiel.
Hieronder de drie wandelingen van etappe 1
Op 5 juni volgde de Zomer etappe: van Wamel naar Loevestein. Ik genoot van het landschap met dit keer veel mooie Hollandse wolkenluchten en op de eerste dag (Wamel-Rossum) flinke stortbuitjes. De volgende dag (Rossum-Nieuwaal) verliep droog. Met de bus reisde ik weer een stukje terug om te overnachten in Zaltbommel. De volgende dag bracht mijn AirBnb-host me in zijn Tesla (bijzondere experience!) weer terug naar Nieuwaal voor de laatste wandeling van etappe 2 die eindigde in Loevestein waar ik het veer nam richting Gorinchem.
De drie wandelingen van etappe 2 van Wamel naar Loevestein.
De 3e etappe verliep anders dan gepland. Zoals dat soms gaat in het leven…
Op 9 oktober vertrok ik voor de Herfst etappe weer naar Gorinchem en nam daar het veer richting Sleewijk. Met de rivier weer aan mijn rechterkant (de Waal is hier overgegaan in de Boven Merwede), wandelde ik richting Werkendam. Daarna volgde de Noordwaard waar de rivier de Nieuwe Merwede heet. Een open landschap met lange asfaltwegen (Bandijk en Loswal). Het was best een zware tocht, want ook letterlijk is er sprake van overgangsjaren en daar had ik die week behoorlijk last van. Met het pondje voer ik over naar de Kop van ’t Land van Dordrecht , daarna nog het laatste stuk richting station Dordrecht Stadspolders en weer naar huis.
Omdat ik me de volgende dag nog niet fit voelde besloot ik het OV te pakken naar Willemstad, daar had ik al een hotel geboekt omdat dit het eindpunt van wandeldag twee zou zijn. Die middag nog een uitgebreide wandeling gemaakt in, op en rondom het mooie vestingstadje. Dag drie zou vooral bestaan uit een lang stuk over knooppunt Hellegatsplein. Niet echt een aantrekkelijk vooruitzicht en wegens nog steeds niet fit besloot ik in z’n achteruit te gaan en via de Oostdijk (met het Hollandschdiep aan mijn linkerkant) richting Klundert te wandelen en daar het OV weer naar huis te nemen.
Etappe 3 hieronder: de eerste dag van Sleeuwijk naar Dordrecht. De tweede dag sloeg ik over door met het OV naar het het eindpunt van dag twee te reizen. En dag 3 ging ik in z’n achteruit: van Willemstad naar Klundert.
En dan tot slot in december, etappe 4 in de Winter. Met Ouddorp als eindpunt om daar te eindigen bij het Vrijheidsduin.
De vorige etappe had ergens op Goeree-Overflakkee moeten eindigen, maar dat liep anders…
En uiteindelijk besloot ik het verkeersknooppunt Hellegatsplein te laten voor wat het is en ook een deel van Goeree-Overflakkee links te laten liggen. Om verschillende redenen: overnachtingsplekken waren lastig te vinden en dichtbij de rivier wandelen is niet altijd mogelijk aan de noordkant van het eiland.
Vrijdag 19 december pakte ik het OV; de metro naar Spijkenisse en daarna de bus richting Stellendam. Daar aangekomen begon ik aan het laatste stukje struinpad. Eerst een wandeling door de polder naar het dorpje Havenhoofd, waar ik het stiltegebied: de Duinen van Goeree inliep richting de Kwade Hoek (middelste foto). Een mooie struintocht met prachtig zonnig winterweer door de duinen waarbij ik uiteindelijk het water weer ontmoette op het Groene Strand van Goeree. En al wandelend kwam ik op het niet-groene strand bij Ouddorp waar ik op gegeven moment links afsloeg, het duin over klom en in de verte mijn slaapplek (hotel Duinzicht) zag liggen.
De volgende dag vertrok ik rond kwart over negen voor de laatste wandeling. Weer een mooie zonnige dag met een heerlijke wandeling op het ontzettend brede strand bij Ouddorp. Je waant je bijna in een woestijn, zeker in de ochtend als er nog niet veel andere strandgangers zijn. Onderweg kwam ik het grappige strandvogeltje de drieteenstrandloper regelmatig tegen langs de kustlijn. Na bijna 8 kilometer strand-struinen was daar dan het eindpunt: het Vrijheidsduin(pad), naast strandpaal 16 waar een mooie boodschap* in het zand stond voor…. iedereen!
*heel bijzonder (magisch) om dat daar te lezen en niet zelf gemaakt, ik zweer het!
Hieronder de laatste etappe, het onderste stukje met de 7,2 kilometer was de wandeling terug naar Ouddorp om daar weer op de bus te stappen.
